تغيير مثبت

سلام،

خواندم در وبلاگ كسي كه گفته بود: ارزش و وقار انسان به ميزان نگفته‌هايي است كه در سينه اش پنهان دارد.

اين حرف بزرگي است. كسي كه در اين باره تجربه دارد مي فهمد.

و همچنين در فيلمي ديدم كه هنرپيشه در پايان گفت: ارزش مردن بخاطر بعضي چيزها، بيشتر از ارزش زنده ماندن و زندگي كردن بخاطر بعضي چيزهاست.

اين هم جمله ايست بزرگ. خداوندا توان درك اين جمله را با تمام وجودم به من عطا كن.

سلام،

وقتي كارهايي را قبل از فرا رسيدن موقعيتهاي حساس يا اضطراري زندگي انجام مي دهيم، در لحظه اي كه فكرش را هم نمي كنيم، جوابي به ما مي رسد و نتيجه اقدام مثبت يا منفيمان ما را شادمان يا غمگين مي كند.

بهتر است مراقب همه كارهايي كه مي كنيم و حرفهايي كه مي زنيم باشيم.

ديروز نتيجه كار مثبتي كه حاصل تلاش من در گذشته و حمايت استادم بوده، به من رسيد و خوشحال شدم. يادت بخير استاد!

سلام،
در فنون آرامش روان گفته اند: هر دفعه فقط یک گام بردار.
حرف نابی است. وقتی هر بار فقط یک گام بر می دارم و هر روز خودم را در ادامه مسیر دیروز می بینم و می دانم کتاب قرآن راهنمای بشر و مسلمانان به من راه درست و راست را نشان دادده، از صمیم قلبم در کمال آرامش خوشحال می شوم.
وقتی به گفته های ناب و زیبای قرآن که کاملترین کتاب راهنماست عمل می کنم و مدتی روی نظم و انظباط خودم را نگه می دارم، در دلم آرامش موج می زند و چشمانم برق شادی حقیقی می زند! آنرا تشخیص می دهم.
خوشحالم که خداوند مرا به حال خودم وا نگذاشت و مرا به راه راست هدایت کرد.

سلام،

چیزی نمانده بود خودم را آویزان یک دوست کنم. این کار به ضرر روانیم بود اگر صورت می گرفت. ولی ته دلم چیزی مرا وا می داشت به رفتن در راه درستی که به آن آگاهی داشتم. بنابراین پیغامی به هستی از دلم رسید و هستی مرا همراهی کرد و دوست آویزان شدن مرا درک کرد و منصفانه و بسیار زیبا آنرا نپذیرفت. هیچ ناراحتی و دلخوری در من ایجاد نکرد.

آنگونه که دوستم را بیشتر دوسست داشتم. هستی هر چه  می خواهیم با ما می دهد. او هر چه خواست از هستی گرفته و می گیرد. من نیز همچنین. بنابراین چه خوب بخواهیم چه بد به آرزویمان (آنچه که حقیقتاً از صمیم قلب و با تمام وجودمان می خواهیم) می رسیم. هیچ آرزویی در هستی بی جواب نمی ماند. پس چه بهتر که خوب بخواهیم و معیارهای خوبی را در جهان بیابیم.

سلام،

دلم برای استادم که اصول صحیح را با گشاده دستی در اختیارم گذاشت و برایم چنان ارزشی قائل شد که کار خودش را به من سپرد بسیار تنگ شده است.

حیف که بیماری من جاهایی از وجودم را سیاه کرده و نتوانستم به خوبی تعالیمش را انجام دهم تا از مرحله سختی عبور کنم.

همه توانم را در رسیدن به روزی که بار دیگر به محفل درس استاد برگردم بکار می برم.

جان و جسمش تا آن روز سلامت باد.