تغيير مثبت

سلام،

خواندم در وبلاگ كسي كه گفته بود: ارزش و وقار انسان به ميزان نگفته‌هايي است كه در سينه اش پنهان دارد.

اين حرف بزرگي است. كسي كه در اين باره تجربه دارد مي فهمد.

و همچنين در فيلمي ديدم كه هنرپيشه در پايان گفت: ارزش مردن بخاطر بعضي چيزها، بيشتر از ارزش زنده ماندن و زندگي كردن بخاطر بعضي چيزهاست.

اين هم جمله ايست بزرگ. خداوندا توان درك اين جمله را با تمام وجودم به من عطا كن.

سلام،
در فنون آرامش روان گفته اند: هر دفعه فقط یک گام بردار.
حرف نابی است. وقتی هر بار فقط یک گام بر می دارم و هر روز خودم را در ادامه مسیر دیروز می بینم و می دانم کتاب قرآن راهنمای بشر و مسلمانان به من راه درست و راست را نشان دادده، از صمیم قلبم در کمال آرامش خوشحال می شوم.
وقتی به گفته های ناب و زیبای قرآن که کاملترین کتاب راهنماست عمل می کنم و مدتی روی نظم و انظباط خودم را نگه می دارم، در دلم آرامش موج می زند و چشمانم برق شادی حقیقی می زند! آنرا تشخیص می دهم.
خوشحالم که خداوند مرا به حال خودم وا نگذاشت و مرا به راه راست هدایت کرد.

سلام،

چیزی نمانده بود خودم را آویزان یک دوست کنم. این کار به ضرر روانیم بود اگر صورت می گرفت. ولی ته دلم چیزی مرا وا می داشت به رفتن در راه درستی که به آن آگاهی داشتم. بنابراین پیغامی به هستی از دلم رسید و هستی مرا همراهی کرد و دوست آویزان شدن مرا درک کرد و منصفانه و بسیار زیبا آنرا نپذیرفت. هیچ ناراحتی و دلخوری در من ایجاد نکرد.

آنگونه که دوستم را بیشتر دوسست داشتم. هستی هر چه  می خواهیم با ما می دهد. او هر چه خواست از هستی گرفته و می گیرد. من نیز همچنین. بنابراین چه خوب بخواهیم چه بد به آرزویمان (آنچه که حقیقتاً از صمیم قلب و با تمام وجودمان می خواهیم) می رسیم. هیچ آرزویی در هستی بی جواب نمی ماند. پس چه بهتر که خوب بخواهیم و معیارهای خوبی را در جهان بیابیم.

سلام،

دلم برای استادم که اصول صحیح را با گشاده دستی در اختیارم گذاشت و برایم چنان ارزشی قائل شد که کار خودش را به من سپرد بسیار تنگ شده است.

حیف که بیماری من جاهایی از وجودم را سیاه کرده و نتوانستم به خوبی تعالیمش را انجام دهم تا از مرحله سختی عبور کنم.

همه توانم را در رسیدن به روزی که بار دیگر به محفل درس استاد برگردم بکار می برم.

جان و جسمش تا آن روز سلامت باد.

سلام،

وقتی در طبیعت خدا گشت می زنم و به دیدن مناظر زیبای آفریده ی او مشغولم، دلم می خواهد تنها باشم و فقط به زیبایی او فکر کنم.

می اندیشم اگر طبیعت آفریده ی او اینچنین زیباست، خود او چقدر باید زیبا باشد؟

او که مرا آفریده، تا چه اندازه مرا زیبا آفریده؟ آیا تابحال به ذره ای از زیبایی خود که او در من قرار داده رسیده ام؟

خداوندا! مرا یاری کن تا خودم را و بواسطه آن تو را بهتر و بهتر بشناسم و زیباییهای وجودم را و زیباییهای وجودت را درک کنم.