خواندم در وبلاگ كسي كه گفته بود: ارزش و وقار انسان به ميزان نگفته‌هايي است كه در سينه اش پنهان دارد.

اين حرف بزرگي است. كسي كه در اين باره تجربه دارد مي فهمد.

و همچنين در فيلمي ديدم كه هنرپيشه در پايان گفت: ارزش مردن بخاطر بعضي چيزها، بيشتر از ارزش زنده ماندن و زندگي كردن بخاطر بعضي چيزهاست.

اين هم جمله ايست بزرگ. خداوندا توان درك اين جمله را با تمام وجودم به من عطا كن.

وقتي كارهايي را قبل از فرا رسيدن موقعيتهاي حساس يا اضطراري زندگي انجام مي دهيم، در لحظه اي كه فكرش را هم نمي كنيم، جوابي به ما مي رسد و نتيجه اقدام مثبت يا منفيمان ما را شادمان يا غمگين مي كند.

بهتر است مراقب همه كارهايي كه مي كنيم و حرفهايي كه مي زنيم باشيم.

ديروز نتيجه كار مثبتي كه حاصل تلاش من در گذشته و حمايت استادم بوده، به من رسيد و خوشحال شدم. يادت بخير استاد!

نمي دانستم وقتي قرآن بخوانم چنين آرامشي به من دست مي دهد! با خواندن سوره انسان احساس كردم مي توانم بخشي از دردهايم را درمان كنم.

چیزی نمانده بود خودم را آویزان یک دوست کنم. این کار به ضرر روانیم بود اگر صورت می گرفت. ولی ته دلم چیزی مرا وا می داشت به رفتن در راه درستی که به آن آگاهی داشتم. بنابراین پیغامی به هستی از دلم رسید و هستی مرا همراهی کرد و دوست آویزان شدن مرا درک کرد و منصفانه و بسیار زیبا آنرا نپذیرفت. هیچ ناراحتی و دلخوری در من ایجاد نکرد.

آنگونه که دوستم را بیشتر دوسست داشتم. هستی هر چه  می خواهیم با ما می دهد. او هر چه خواست از هستی گرفته و می گیرد. من نیز همچنین. بنابراین چه خوب بخواهیم چه بد به آرزویمان (آنچه که حقیقتاً از صمیم قلب و با تمام وجودمان می خواهیم) می رسیم. هیچ آرزویی در هستی بی جواب نمی ماند. پس چه بهتر که خوب بخواهیم و معیارهای خوبی را در جهان بیابیم.

اخیرا فهمیدم با همه تعالیم استاد باز در حرف زدن با کسی که باید باهاش حرف بزنم و مشکلی را با او درمیان بگذارم تا حل شود کم توانم. در حقیقت ترجیح می دهم بخاطر روبرو نشدن با این ضعف فرار کنم و از هم صحبتی با او بگریزم. بعد از این حالت به دوستی پناه می برم و هر چه در مورد این فرد می دانم برای دوست می گویم.

اینها نشانه های ترس بشر از مواجه شدن با تنشهاست. یکی از حالتهای بد روانی که تأثیر منفی روی روان می گذارد.

بعد از ا ین حالت امکان دارد احساس کنیم از سردرد می خواهیم منفجر شویم. و این کاملاً طبیعی است و حق ماست.

هر  کدام از ما زمانیکه قانون بدیهی و واضحی را می شکنیم و به آن اهمیت نمی دهیم، چنانچه دانسته این کار را کرده باشیم حقمان است هر بلایی که هستی سرمان می آورد.

هستی بسیار عادل است و حق هر کسی را چه خوب و چه بد بسیار به جا و عادلانه می دهد. شک ندارم.

دلم برای استادم که اصول صحیح را با گشاده دستی در اختیارم گذاشت و برایم چنان ارزشی قائل شد که کار خودش را به من سپرد بسیار تنگ شده است.

حیف که بیماری من جاهایی از وجودم را سیاه کرده و نتوانستم به خوبی تعالیمش را انجام دهم تا از مرحله سختی عبور کنم.

همه توانم را در رسیدن به روزی که بار دیگر به محفل درس استاد برگردم بکار می برم.

جان و جسمش تا آن روز سلامت باد.

به نظر می رسد باید سر ایرانی فریاد کشید تا راه درست برود!

شخصيت سالم با مردم ارتباط اجتماعي خوبي دارد و حرفهايش را بالغانه به ديگران مي‌گويد. رفتار كودكانه براي ابراز وجودش ندارد. و در امنيت و مواقع تنهايي كودك طبيعي درونش به خوبي فعال است.

در سيمايش آرامش موج مي‌زند و حركات و لحن هيجاني ندارد. قدرت تصميم‌گيري دارد و در اصول زندگيش، يعني آن ارزشهايي كه اگر خدشه‌دار شوند جايي براي بخشش نمي‌ماند، با كسي رودربايستي ندارد و اگر  لازم باشد براي دفاع از ارزشهايش خشن هم مي شود.

شخصيت سالم ارزشهاي مشخص و استوار دارد و در بعضي موارد كه قابليت انعطاف داشتن، لطمه‌اي به زندگيش وارد نمي‌سازد از خود انعطاف نشان مي‌دهد. او توان كنترل انعطافش را دارد.

نمونه بارز شخصيت سالم ائمه معصوم (ع) هستند بويژه حضرت محمد (ص). بهتر است از آنها و از قرآن بياموزيم چگونه شخصيت سالم باشيم تا بتوانيم در دنياي روانشناسي امروز، گيج و مبهوت، بر سر چندراهي‌ها نمانيم.

گاهي دلت را مثل قند آب مي‌كنند و بعد، هويتت را مثل بستني آب مي‌كنند!

دنياي عجيبي است و بازيهاي بشر بسيار است ~~~! بهتر است آگاه باشم.